علمی

آنتی اکسیدان NAC در بدنسازی

آنتی اکسیدان nac

آنتی اکسیدان NAC در بدنسازی

آنتی اکسیدان NAC در بدنسازی

در طی یک فعالیت فیزیکی، متابولیسم بدن و مصرف اکسیژن افزایش می یابد. این مسئله سبب ایجاد ترکیباتی میشود که از اکسیژن به وجود می آیند( مانند پراکسید ها و سوپراکسید ها )به این ترکیبات گونه های فعال اکسیژن یا ( Reactive oxygen species)ROS گفته میشود. اثر منفی ROS این است که با اتصال به پروتئین ها و DNA سبب آسیب سلولی و تغییر ساختار سلول میشود و میتواند خستگی، کاهش عملکرد سیستم ایمنی و آسیب عضلانی ایجاد کند.این گونه های فعال اکسیژن دارای یک تاثیر مثبت در عملکرد ورزشی نیز هستند و سبب افزایش سازگاری نسبت به تمرین و تولید بهینه ی نیرو توسط عضلات میشوند.

بدن به طور طبیعی دارای آنتی اکسیدان هایی مانند گلوتاتیون است که میتواند اثر ROS را خنثی کند.

میان گونه های فعال اکسیژن و آنتی اکسیدان های سلولی یک تعادل برقرار است. هنگامیکه شدت ورزش افزایش پیدا میکند و مقدار بیشتری از ROS تولید میشود، بدن خود را با این میزان بیشتر سازگار کرده و تولید آنتی اکسیدان ها ی درون سلول را افزایش میدهد که این مسئله باعث میشود که در تمرینات سازگاری بیشتری با تمرین ایجاد شود و خستگی و درد عضلانی کمتر احساس شود.

N-Acetylcysteine (NAC) :

آنتی اکسیدانی است که به عنوان آنتی دوت استامینوفن و همچنین به عنوان خلط آور در بالین کاربرد دارد اما استفاده از آن توسط افراد ورزشکار هنوز به طور گسترده تصویب نشده است.N-Acetylcysteine (NAC) دارای یک گروه گوگرد است که به ROS اتصال می یابد و جلوی آسیب رسانی ROS به پروتئین های سلولی را میگیرد و از طرفی سبب افزایش تولید گلوتاتیون نیز میشود.

مصرف این آنتی اکسیدان توسط ورزشکاران،سبب کاهش خستگی و آسیب عضلانی شده و سیستم ایمنی را تقویت میکند.

اما مصرف مزمن و طولانی مدت آن سازگاری نسبت به تمرین را کاهش میدهد.

در تحقیقات اخیر ثابت شده که اثر آن در بهبود عملکرد ورزشی ۰٫۲۹ درصد است. به علاوه هنگامیکه دوز های بالاتر از ۵ گرم در روز آن مورد استفاده قرار گرفته عملکرد ورزشی کاهش پیدا کرده است. زیرا ثابت شده  است که مقادیر کم تا متوسط و یا بالا اما به صورت گذرای گونه های فعال اکسیژن که دارای یک نقش محافظتی در افزایش سازگاری عضلات به تمرین است و برای تولید بهینه ی نیرو توسط عضله ضروری است.

پس اگر دوز NAC به قدری باشد که این مقدار کم گونه های فعال را نیز از بین ببرد عملکرد تولید نیرو توسط عضله کاهش خواهد یافت.

از جمله عوارض استیل سیتئین میتوان به تهوع، استفراغ،اسهال، واکنش های حساسیتی، تنگی قفسه سینه و افت فشارخون اشاره کرد.

بنابراین طبق مطالعات صورت گرفته میتوان نتیجه گرفت که مصرف دوز بالا و همچنین طولانی مدت ان استیل سیتئین سبب کاهش سازگاری عضلات برای تولید انرژی بیشتر شده و عملکرد ورزشی را کاهش میدهد

اما مصرف دوز پایین و به صورت حاد به ویژه در مسابقات میتواند سبب کاهش خستگی و آسیب عضلانی شود.

مترجم : زهرا امامقلی پور

منبع :  وب سایت فیزیک پرو

منابع :

  1. Braakhuis AJ, Hopkins WG. Impact of dietary antioxidants on sport performance: a review. Sports Medicine. 2015 Jul 1;45(7):939-55.
  2. Rhodes K, Braakhuis A. Performance and Side Effects of Supplementation with N-Acetylcysteine: A Systematic Review and Meta-Analysis. Sports Medicine. 2017 Jan 19:1-8.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 − دوازده =